Wijze les

Een aantal jaren geleden nam ik eindelijk rijles.

Een hele stap want ik had nogal wat tegen autorijden.

Ik had een vriendelijke instructeur van middelbare leeftijd waar ik een goede klik mee had.

Op een dag vroeg hij me, met nog 15 minuten te gaan wat ik wilde doen:

Een moeilijk verkeersplein oefenen

Of..

Even lekker toeren over de landweggetjes.

Zuchtend koos ik het eerste.

"Waarom kies je die terwijl je dat duidelijk tegen staat? " wilde hij weten.

Ik antwoorde dat ik dat aan mezelf verplicht was.

Alice neemt namenlijk nooit de makkelijkste weg

maar altijd de weg met de meeste weerstand, waar het hardste voor moet worden gevochten,

die de meeste moeite kost.
Anders voelt het als opgeven, als falen. Te Gemakzuchtig. Of zoiets.

Mijn instructeur vroeg zich hardop af waarom ik mezelf dat op legde en verzocht me wat milder en minder streng voor mezelf te zijn.
Ik hoefde niet altijd de moeilijkste weg te kiezen.

Peinzend reed ik even later over de landweggetjes.

Ik realiseerde me dat dit gesprek, in de letterlijke zin, over het kiezen van welk pad ook in figuurlijke zin alleszins te maken had met hoe ik in het leven stond.

Ik leerde die dag niet alleen wat nieuwe autorij vaardigheden,
maar ook een hele belangrijke levensles:

'Ik hoef niet altijd het moeilijkste pad te kiezen, soms sla ik met volle overtuiging een makkelijker pad in, soms met moeite, soms met een glimlach omdat ik het mezelf even iets minder moeilijk heb gemaakt in dit toch soms ingewikkelde leven...

~ If you don't know where you're going, any road will take you there ~

L Carroll

Wapperende lijntjes

Er zijn 2 dagen in de week, dan moet ik gewoon werken.

Heel leuk werk, dat dan weer wel,

Maar een uitgebreid blogje zit er dan vaak niet in,

Maar ik doe wel mijn best en aangezien Blogger dit berichtje ooit al eens heeft opgegeten en niet meer heeft uitgespuugd... Plaats ik het op mijn werk dag gewoon lekker nog een keer.

Deze maakte ik zelf:

 Op deze leuke site vond ik nog meer waslijntjes!

Zo krijgt "speel niet met je eten schatje" een heel andere betekenis!

~ Superschattig ~

~ Das een mooie afsluiting! ~

Wisdom

We are made wise

Not by the recollection

 of our past,

But the responsibility

of our future.

Picknick

Geen tijd voor leuke blogjes.

Moet heel erg bezig met voorbereidingen picknick. 50 man, incl, kind.

Stom plan.

Heeeeeel stom plan (want morgen regen & onweer)



voor mijn vader die zich zorgen maakt

Mijn vader (hij wil niet met naam en toenaam in dit blogje, dus noem ik hem hier: Papa)

maakt zich zorgen. Over mij, zo sprak hij vandaag aan tafel uit.

Hij is een vaste lezer van mijn web-log (Trots!)
en vroeg zich af hoe dat toch met zijn dochter

af zal lopen met al die Kringloop-rommel (Foei! Pap!)

Wat ik er in zie. Vroeg hij zich af. In die oude zooi.

En of mijn huis niet volloopt en ik binnenkort niet in een soort
"Jambers-achtig" programma zal

verschijnen over huizen die dichtgeslibd zijn. Of zoiets.

Maar lieve papa, maak je vooral geen zorgen, al mijn kringloopvondstjes maken me blij,

want ik hou echt van die oude doorleefde spulletjes.

Van de gedachte dat iemand er voor mij al plezier aan beleefde. Aan het kind dat las in dat

vergeelde oude boekje en speelde met dat spel.

Aan de huisvrouw die haar spaarcentjes bewaarde in dat geldkistje voor een nieuw jurkje.

Of aan haar potjes waar ze boterbabbelaars in verstopte voor haar kroost.

Of aan de moeder die haar leven lang knoopjes spaarde.
Die ze knipte van het jurkje van haar

dochter dat kapot was gegaan toen ze verstoppertje speelde op de deel.

Die ze lospeuterde van de vale broeken van haar man toe hij terug kwam uit Indie.

Of van haar oudste zoon die met zijn broek bleef hangen aan een spijkertje toen hij terug kwam van het melken. Al die knoopjes verzamelde ze in een blikje en de berg werd steeds groter en groter. Door de jaren heen gebruikte ze ze om de verloren knopen van haar man en kinderen te vervangen.

Het blik werd dan ondersteboven gegooid en zorgvuldig zochten haar geduldige handen het juiste bijpassende knoopje. Toen de kinderen uit huis gingen en later haar handen niet meer wilden, bleven de knoopjes vergeten in hun blik liggen.

Toen ze op een koude dinsdagmorgen overleed en later haar huis werd leeggehaald

kwamen ze opeens weer tevoorschijn.

Iemand zei; Deze kunnen vast wel weg.

Maar een moeder dacht aan haar kind, het kleinkind van deze oma en ze kende de liefde van haar eigen dochter voor oude spulletjes en redde daarmee de knoopjes van de prullenbak...

Dus die knoopjes: ze zijn voor mij geen oude zooi, geen rommel waar je niets meer mee kunt.

Ze vertellen een stukje van het verhaal van iemands leven.

En zo is het eigenlijk met al die oude spulletjes, ze zijn onderdeel van een verhaal, van een mensenleven en dat ze doorgegeven worden aan mij

daar krijg ik een geluksgevoel van!

~ A father is neither anchor to hold us back, nor a sail to take us there

but a guiding light who's love shows us the way ~

Organizing

Vandaag moest ik dringend iets organizeren in het huishouden.

Ware het niet dat ik het onzalige idee heb opgevat om zondag met ongeveer 50 mensen te gaan picknicken in het park voor mijn verjaardag en die van de kleine man.

Dus moet ik eigenlijk recepten zoeken, kleedjes wassen, borden bij elkaar zoeken, een bolderkar regelen en wat ik ook nog had bedacht; leuke manden oid voor de hippe opmaak van al dat lekkers. Dat laatste was het meest zinloze en aangezien ik een echte uitsteller ben; daar maar mee begonnen. (haha, en dat moest natuurlijk bij de Kringloop!)

Natuurlijk kwam ik met slechts 1 zielig mandje terug en een hoop ander (LEUK!) spul...

Zo vond ik een grote klos met lichtblauw wol/garen, en 3 zwarte weckpotten met kersjes erop!

Ook nam ik een oud rekje mee voor singletjes. Leek me leuk voor al mijn oude boekjes:

En last but not least:

Een wit ijzeren brievenrekje dat nu een plekje heeft in de gang om alle post in te sorteren!

Kwam het toch nog goed; een beetje huishouden georganiseerd!

3x = scheepsrecht

Afgelopen zaterdag toog ik met een vriendinnetje naar de rommelmarkt op de hoek bij de kerk. Altijd leuk, al die hollende mensen bij het startsein. Ik vraag me altijd af of ze ergens goud hebben verstopt en dat ik dan de enige ben die dat niet weet ofzo.

Maar goed, ik deed er leuke vondsten, leuke schilderijtjes, een kapstokje waar ik iets in zie (ongekende mogelijkheden al weet ik nog niet welke;) een retro kleedje voor picknick doeleinden en last but not least, dit prachtige blik! Ik was er al 2x jaloers langs gelopen, het stond namenlijk in een tas echter een kraam. Dus ik dacht: Verkocht en vanwege de grootte hier even achtergelaten. (Ik moet dringend brutaler worden!)

Totdat bij de 3e keer passeren hij opeens op het kleedje stond: Is deze nog niet verkocht?? NEE!!

"Ach" zei ik "Dan neem ik het wel mee..." Voor 1 euro en een vette glimlach van de verkoper was ie voor mij! En nu staan al mijn rolletjes papier er in mooi te wezen!

~ Faith is the bird that feels the light and sings when the dawn is still dark ~

 Rabindranath Tagore