Vandaag liep ik buiten en keek omhoog.
Achter de huizen pakten donkere wolken zich samen.
Daar waar vanmoren de zon nog scheen.
Ik haaste me naar binnen, en met de kindjes
op de bank dicht naast elkaar brak het onweer los.
We keken elkaar aan, bij iedere donderklap.
Ze vroegen of ze veilig waren, hier binnen voor het onweer.
Ik zei; "Jullie zijn veilig tussen de muren van ons huis"
en met een ongekend vertrouwen zaten ze het onweer met elkaar uit.
Na het onweer zat dochter bij me op schoot met een beetje buikpijn.
voorzichtig hief ze haar hoofd op en keek me met haar
grote blauwe ogen aan.
"Mama" zei ze "Hoe heeft God de binnenkant van de muren gemaakt?"
Het ontroerde me, dat ze zelf zo mooi de link legde tussen Veilig zijn en God.
Vlak daarna brak de zon weer tussen de wolken door.
~ I'v looked at clouds that way ~
Joni Mitchell
